Dag 10 Drakensbergen Sani Pass

19 oktober 2019 - Sisonke, Zuid-Afrika

Goeiemog, Ons ga verder.. Na een goed ondergrondje te hebben gelegd, vertrekken we om 08:00 vanaf het hotel naar Underberg. Mensen voorin de bus hebben het met Elaine over muziek. Ze hebben het over kletsrijmers….en we krijgen er wat van te horen. Wat zijn kletsrijmers nu weer? We gaan de Sani Pass rijden en gaan dan de grens over naar ket Koninkrijk Lesotho. Hiervoor hebben we gister een formulier gekregen, dat ingevuld diende te worden….en oeps…dat ben ik vergeten….Gelukkig is het geen probleem, als we de paspoorten maar bij hebben. En gelukkig hebben we die op zak! Er gaan weer wat stempels bij komen vandaag. We rijden om 09:00 weg uit Underberg met 3 FWD auto’s. Twee voor tien personen en een voor 4 personen. Wij zitten in een van tien personen. Onze chauffeur Elias vertelt een hoop over de omgeving en de verschillende hoogtes. We gaan over de gehele route bergopwaarts zo’n twee en een half uur doen. De hoogte bij het eindpunt is rond de 2800 meter. De kronkelige gravelweg is in het begin nog redelijk begaanbaar. Werklui zijn over een groot stuk bezig met de weg zelf en de randen bij de afgrond. Al snel begint het wat hobbelig te worden. Bij de eerste stop laat Elias ons zien waar we uiteindelijk naar toe gaan. Heel in de verte, hoog bovenin, zien we een stukje landschap in het zonnetje liggen. Daar moeten we wezen. Dat gaat me nog een rit worden…We moeten lachen om Elias als hij voor de zoveelste keer tsjonge jonge zegt. Het komt zo grappig uit zijn mond. Hij weet veel en heeft ook nog humor, waar hij zelf vaak het hardste om moet lachen. Een stuk verder komen we bij de eerste grenspost, die van Zuid Afrika. We kunnen even de benen strekken en ons verligten (plaspauze). De paspoorten worden voorzien van stempel en ons ga verder. We worden ondertussen goed door elkaar en heen en weer geschud. Onze snelheid is tot een minimum teruggelopen en de weg wordt steiler en steiler. Het stijgingspercentage loopt op van 17 naar 22 naar 24 en de haarspeldbochten worden scherper. We rijden stapvoets vooruit en zien de auto’s voor en achter ons als langzame slakken omhoog gaan. We bereiken het hoogste punt en ook direct de grenscontrole van Lesotho. Wederom een stempel in het paspoort. De omgeving ziet er kaal en grauw uit. De temperatuur is een stuk gedaald naar een graad of 20. Voordat we gaan lunchen hier bij het hoogstgelegen restaurant van Zuid Afrika rijden we nog een stukje verder om een kijkje te nemen bij de bewoners in deze buurt. Het ziet er allemaal armoedig uit. De woningen en de mensen zelf ook. Ze zijn aangekleed met oude kapotte kleding en beschermen zich tegen de kou. We mogen binnen in een van de ronde huisjes kijken. We worden uitgenodigd om te gaan zitten en krijgen wat meer te horen over de levenswijze hier. In het midden van het huisje staat een grote pot op hete vuurstenen. Als de dame het deksel optilt, zien een mooi gekleurd bruin brood erin zitten. We mogen er een stukje van proeven. Het is nog heel warm en smaakt wat zoetig en lekker. Bij het naar buiten gaan mogen we nog wat foto’s nemen van de bewoners. Ik voel me toch wat bezwaard…andermans ellende….Tijd om naar de lunch te gaan. Het stelt niet zo heel veel voor, maar dat deert niet. We kunnen hier aan de ene kant richting Zuid Afrika kijken en aan de andere kant Lesotho in kijken. Rond 13:30 maken we ons gereed om de terugweg te gaan rijden, via dezelfde weg van heen gaan. Nu kijken we de van boven naar beneden, wat ook weer prachtige uitzichten geeft. De bewolking is toegenomen en onderweg krijgen we wat regen. De terug weg gaat zelfs iets sneller. We arriveren om 15:30 bij onze bus met Elaine en Chris. We rijden gelijk terug naar het hotel. Onderweg horen we hoe laat we morgen paraat moeten staan. Dan gaan we weer een lange reisdag krijgen. Vanavond hebben we heerlijk a la carte gegeten in een van de drie restaurants hier op het resort. Samen met nog zes anderen was het een gezellige en heerlijke avond. Goeinag Ons verligten = plaspauze

Foto’s

3 Reacties

  1. Jose:
    19 oktober 2019
    Jullie foto's kwamen eerst binnen en het reisverhaal een paar uur later. Waarschijnlijk wat problemen en/of vertraging met het internet zoals je al eerder had geschreven.
    Een flinke klimtocht vandaag, maar dan krijg je weer hele mooie vergezichten te zien in deze mooie omgeving. Jullie paspoorten beginnen al aardig vol te lopen met stempels, hopelijk hou je genoeg lege bladzijden over!
    Zo te lezen was jullie chauffeur Elias een vrolijke klant. Onze kinderen spreken geen Nederlands, maar weten wel wat het gevoel is als wij tsjonge jonge zeggen. En op de juiste momenten zeggen zij het zelf ook weleens en dan klinkt dat inderdaad ook zo grappig.
    Het lijkt mij ook moeilijk om mensen in armoede te zien, zo konfronterend als je weet hoe je eigen omstandigheden zijn. Maar wat een grote harten bij deze mensen die je zo liefdevol welkom heten en ontvangen in hun huis. Ik vindt dit echt zo ontroerend...........
    En dan kletsrijmers, wat moet ik daar nu weer van maken? Klinkt een beetje als rappen.
    Morgen weer vroeg op zo te horen, dus slaap lekker en ga weer genieten van al het moois wat jullie op je pad gaan tegen komen. Welterusten!
  2. Frank de Haas:
    19 oktober 2019
    Je spreekt al aardig Zuid Afrikaans Caroline. Ben benieuwd wat kletsrijmers zijn. Groetjes
  3. Jane:
    19 oktober 2019
    Wat een mooie dag weer ! Kletsrijmers... Ik dacht ook aan rappen! Veel plezier morgen!😘

Jouw reactie