Toffe Pear!

Chewelah, 3 september 07:15 - 14,5° sunny

Hawdy Y'all, 

Ook vandaag beginnen we in alle rust. We wilden eigenlijk bij het casino restaurant een ontbijtje pakken, maar Dick komt erachter dat het pas om 08:00 opengaat. We gaan geen drie kwartier wachten tot we daar binnen kunnen stappen, dus checken we uit en rijden richting het dorpje. Op google maps heeft Dick een leuk tentje gezien dat al open is. Even later stappen we binnen bij Monica's buttermilk kitchen. Een klein etablissement waar een aantal tafeltjes al bezet zijn. Er is nog plaats vrij gelukkig. Iemand is hier dol op nummerplaten van auto's. De nodige meubels zijn bewerkt met de platen of gedeeltes ervan. Ook aan de muur hangen creaties met de platen. Het ziet er leuk en gezellig uit van binnen. Ik laat me nog eens trakteren met French toast, terwijl Dick voor een omelet gaat. Het smaakt heerlijk, zeker de French toast met de eigen gemaakte buttermilk saus. De nodige calorietjes lopen we er wel weer af. Tijd om weer door te gaan. Het enige wat we nog nodig hebben is vers brood. Helaas is er bij de plaatselijke Safeway totaal nog geen verse boterham te krijgen. We kijken hiervoor wel in een andere plaats. We komen er onderweg genoeg tegen. We rijden uit Chewelah en nemen de Flowery Trail road co Highway 2902. De weg, is de weg om in de winter naar het skigebied te komen. Wij rijden er omdat het ons door mooi gebied brengt. Verderop volgen we de SR 20 richting Newport. Met een kleine detour want een gedeelte van deze weg blijkt afgesloten. Bij Newport verlaten we na 10 dagen de staat Washington. Wat hebben we hier prachtige natuur gezien, mooie trails gelopen en leuke plaatsen bezocht! Met prachtig weer was het hier genieten! We rijden de staat Idaho in. Vanaf Newport volgen we de US 2 east richting Sandpoint. We rijden dicht langs de rivier Pend d'Oreille. Deze rivier is een zijrivier van de Columbia River, ongeveer 209 km lang. De naam komt van de Inheemse Amerikaanse Indianen stam Kalispel. Frans talige bonthandelaren noemden hen zo vanwege de grote schelpen- of bottenoorbellen die ze traditioneel droegen. De rivier en later ook het meer zijn groot en breed. We rijden er helemaal via de Noordzijde omheen naar Clark Fork via de ID 200. Niet ver daarvandaan rijden we de staat Montana binnen en heet dezelfde weg ineens MT 200 en daarbij gaat de klok een uur vooruit. Het zal maar voor eventjes zijn. Bij het Noxon Reservoir vinden we een mooie plek om van onze lunch te genieten met heerlijk vers brood. Waarna we voorbij Belknap onze weg vervolgen op de MT 471 om niet veel later een dirt road op te rijden. We rijden deze binnendoor weg omdat we de Pear Lake trail gaan lopen. Naarmate we de dirt road verder door rijden, wordt het steeds smaller en wat hobbeliger, maar het blijft goed te doen. Het gaat alleen wat langzamer. Onderweg rijden we en passant Idaho weer in en is het weer een uurtje vroeger. Rond 14:00 zijn we aangekomen op de plek waar we kunnen beginnen aan de trail. We twijfelen even of we er nog aan moeten beginnen op dit uur. Het is aardig warm (30°) en we zijn er wel een paar uurtjes zoet mee. Toch besluiten we het te doen, we zijn niet voor niets hier helemaal naar toe gereden! Dus pakken we onze rugzakken, genoeg water en hike stokken en beginnen aan de wandeling. We zitten dan in the middle of nowhere. Totaal niets of niemand te bekennen en gebied waar we mogelijk wat wildlife tegen kunnen komen, dus ook beren. Ook de berenspray gaat mee. We vinden het allebei best wel spannend. Regelmatig maken we wat geluid om af te schrikken. Het pad gaat van begin af aan omhoog. Af en toe moeten we even bijkomen, kijkend om ons heen of we niks zien of horen. Het blijft rustig tot aan het bereiken van het Pear Lake. Hoe komen ze nu weer aan deze naam? Je raadt het al, de vorm ziet eruit als die van een peer. We lopen dezelfde weg terug door dicht bosgebied, langs rotsachtige stukken pad aan de bergwand en wat open natuurgebied. Daar schijnt de zon fel, in de bossen is er schaduw dat het met een zacht windje wat aangenamer maakt. Terug is het voornamelijk dalen. Op de zanderige paden gaat dat wat makkelijker als de paden die we afgelopen dagen hebben meegemaakt. En ook op de terugweg zijn we geen wildlife tegen gekomen gelukkig...of moet ik zeggen jammer? Voor mij toch het laatste. Wat zal ik schrikken! Om 16:45 zijn we terug bij de stoffige auto, 8 km gelopen met stijging van 360 meter. Het was zeer de moeite waard! Met nog een half uur te rijden vervolgen we via de steile oosthelling van Burke Canyon onze weg op de dirt road. Die wordt er niet beter op. Stapvoets rijden we drie en halve miles naar beneden. Hierna begint de weg weer op een echte weg te lijken met asfalt. Hier doemt de meest opvallende herinnering op aan zijn reputatie als een van de rijkste mijncentra van Silver Valley. De torenhoge, vervallen gebouwen van baksteen, beton en plaatstaal, sommige verbonden door overdekte loopbruggen, waren ooit de locatie van de Hecla Star Mine, die in 1991 sloot. Achter een hoog hek van gaas met prikkeldraad bevindt zich de plek waar duizenden mijnwerkers ooit diep onder de grond aan boord gingen om de zware en meedogenloze fysieke arbeid van het delven van hard gesteente te verrichten. We stoppen er even om te kijken en foto's te nemen. Verderop pakken we een klein stukje Interstate 90 West en verlaten deze bij afslag 49 Kellogg. We zijn op plaats van bestemming, hotel Silver Inn is vandaag onze overnachtingsplek. We nemen een lekkere douche en eten een hapje bij de buurman, Sam's restaurant. Wat een dag!

More to come!