De kop is eraf

Een hele goede morgen, deze morgen...

Deze keer breken we met onze traditie om de nacht voor vertrek te slapen in een hotel bij het vliegveld Schiphol. Dat kan ook niet anders, want vandaag staat Zaventem Brussel op het programma. Het is nog donker als we aan onze dag beginnen. Dat kan ook niet anders want het is om precies te zijn 04:30 uur. In de straten op de Bergse plaat is nog geen kip te bekennen. Zachtjes hebben we de koffers ingeladen en in alle rust zijn we vertrokken richting Brussel. De eerste auto's passeren ons op de snelweg. Dat is ook de reden waarom we in alle vroegte zijn vetrokken, vooral geen ellende op de dag van vertrek! De ring bij Antwerpen bereiken we in mum van tijd. Geen files of andere obstakels te bekennen. De rit gaat dus voorspoedig en ook het binnenrijden in de parkeergarage gaat als vanzelf. We worden voor de slagboom zelfs welkom geheten. Rond zessen staan we bij de incheckbalie onze koffers in te leveren en kunnen we linea recta doorstomen naar de security check en de paspoortcontrole. Binnen een half uur zitten we aan een lekkere cappuccino. We wandelen wat rond, neuzen rond in de shops en voor we het weten zitten we klaar in het vliegtuig naar Zürich. So far so good. Een klein uurtje later wandelen we al rond op het vliegveld in Zürich. Ook hier gaat alles vlotjes, security check en paspoort controle, afgevinkt. We hebben ruim twee uur de tijd om de overstap te maken. Tegen de tijd dat we moeten boarden loopt de wachthal op de eerste verdieping vol. We krijgen te horen dat we weer naar beneden moeten voor controle van paspoort en boardingticket. We gaan immers naar USA. We moeten wat vragen beantwoorden en dan blijkt dat Dick mee moet om extra gecontroleerd te worden. Bij mij is alles goed en mag weer terug naar de wachtruimte. Het duurt even voordat Dick zich weer bij mij voegt. Op zijn boardingticket stond blijkbaar een code die bleek bedoelt te zijn voor een extra controle. Alle bagage moet open en ook de tablet, laptop en telefoon worden gecheckt. Er worden geen problemen geconstateerd dus even later lopen we via de slurf de airbus 340 van maatschappij Edelweiss in. We zitten gezellig met z'n twee aan de zijkant van het vliegtuig, klaar voor 10,5 uur vliegen. Je moet er wat voor over hebben om ergens te komen. Wat doe je dan zoal om de tijd door te komen. De gedownloade series en films kijken. Je wordt zo nu en dan bezig gehouden met wat snacks en het eten. Wat we overigens weer goed voorspeld hebben, chicken or pasta. Natuurlijk heb ik alle tijd om een begin te maken met het verslag en verder af en toe een kort nappie. De vlucht verloopt heel rustig, met weinig turbulentie. Iets na 15:00 uur landen we in Seattle. Door een storing aan de brug moeten we uiteindelijk nog zeker drie kwartier in het vliegtuig vertoeven. Uiteindelijk is de storing verholpen en kunnen we het vliegtuig verlaten. Op naar de bagageclaim waar onze koffers al op de band liggen, dat is dan weer een meevallertje. Ook bij de immigratiedienst hebben we mazzel. Door van te voren ons aan te melden bij de MPC, Mobile Pasport Control, kunnen we een lange rij wachtende toeristen omzeilen. Voor we het weten zitten we in de bus naar de car rental. Altijd weer spannend in wat voor soort auto we de komende gaan vertoeven. We melden ons bij de balie van Avis. Al snel merken we dat er weinig onderhands geregeld kan worden....ja als we extra betalen. Maar daar passen we voor. De medewerker doet zijn riedeltje, dat ie waarschijnlijk vele malen per dag afwerkt, schematisch af. Er zit weinig klantvriendelijkheid bij. We krijgen een SUV, Hyundai Santa Fe toegewezen, waar we zeker tevreden mee zijn. We kunnen hem in de ondergrondse garage zelf ophalen op een aangewezen parkeerplaats. Hij ziet er mooi uit. Het is weer even wennen, een automaat, met alle toeters en bellen die erop zitten. We merken bij de eerste Miles dat het een pittige wagen is. We rijden richting het eerste hotel dat vlakbij het vliegveld staat. Voordat we daar naar toe rijden, maken we nog een korte stop bij de Safeway om wat water en dergelijke in te slaan. Rond 17:30 uur parkeren we de auto bij hotel Marina Inn in Des Moines. De koffers worden in een ruime kamer gezet. Ondanks dat de vermoeidheid aan het toeslaan is, herschikken we het één en ander. Vervolgens wandelen we nog even richting het haventje en een parkje. We laten alles even de revue passeren en lopen dan naar een typisch Amerikaanse eetgelegenheid Red Robin. Donker interieur, grote oppervlakte met diverse hoekjes waar de diner banken en tafels staan. Je wordt eerst door een gastdame ontvangen,  die je naar je tafeltje brengt. Vervolgens komt de serveerster,  die zich voorstelt en vertelt dat ze ons vanavond zal gaan bedienen. We worden geholpen door een lieftallige dame, Ella. Ze maakt een praatje met ons, denkt net als veel Amerikanen dat we Duitsers zijn. We bestellen de eerste burgers van deze reis met, bij ontdekking later, heerlijke frieten. De eerste ervaringen zijn weer opgedaan. Moe en voldaan lopen we terug naar het hotel. Het is mooi geweest voor vandaag, en is het eerste verslag een feit! Tijd voor Sleeping in Seattle!!

More to come!