Korte lange reisdag

Uitslapen vandaag! Het ontbijt in het hotel begint vanaf 08:30. We moeten eraan wennen dat we niet voor dag en douw al aan de bak hoeven. We douchen rustig en op het gemak zorgen we dat alles in gereedheid is voor vertrek na het ontbijt. Net iets over half negen begeven we ons naar de 6e etage naar het restaurant voor het ontbijt. Het ziet er prachtig en uitgebreid uit en smaakt ons heerlijk! Diverse plaatselijke lekkernijen proberen we uit, maar ook een vers gebakken eitje gaat er wel in! Met ook nog eens een prachtig uitzicht is dit een goed begin van de dag. Na dit heerlijke begin zorgt Dick nog voor de laatste puntjes op de i, laden we onze spullen in en lopen we nog even langs een bakkerij om de hoek voor wat lekkers voor onderweg mee te nemen. De dame in de bakkerij helpt ons vriendelijk, een cinnemon lekkernij en soort van saucijsbroodje voor Dick en voor mij iets soortgelijks met kaas. Bij het wegrijden ruikt de hele auto naar versgebakken brood. Al vrij snel en soepel laten we de drukke stad achter ons. We rijden in zuidwestelijke richting nagenoeg parallel aan de Griekse grens over de SH 75. Het is heerlijk rustig op de weg, heerlijk! De route van vandaag behelst maar net iets over de 200 km, maar daar gaan we vrij lang over doen. Het eerste gedeelte gaat snel over een mooie goed aangelegde weg. Op een gegeven moment moeten we de deze weg verlaten en belanden we op de oudere doorgaande weg. Hobbels, bobbels en gaten. Dit is Albanië zoals het altijd is geweest en nog vaak zo is. De boer met wagen, geitenherders, ezels met bepakking rijden we voorbij. Bevolking die te voet van ik zou het niet weten waarvandaan en waar ze naar toe lopen. Het is echt terug in de tijd hier. Een stuk verderop wordt de weg weer beter en vervolgen we de route langs en door de bergen. Prachtige route met geweldige uitzichten. Vandaag zien we wat minder benzinestations dan afgelopen dagen,  evenals de autowasstraten. Deze kom je bij wijze van spreken op iedere hoek van de straat tegen, daar geen gebrek aan! De wasserette zien er niet zo uit als wij gewend zijn, maar nog ouderwets met een tuinslang en handmatig. Na ruim een uur rijden komen we aan in het plaatsje Leskovic waar we even de benen strekken en bij een plaatselijk winkeltje wat wijn kopen. De dame is maar wat blij met de klandizie! In gebrekkig Engels probeert ze ons het één en ander te vertellen. Terug bij de auto ziet Dick dat hij bericht heeft ontvangen van het hotel waar we komende nacht gaan overnachten. Door wat defecten kunnen we daar niet overnachten. Of we een ander hotel kunnen boeken en mocht dat niet lukken kunnen we contact opnemen....dat is ff een tegenvaller en hij gaat gelijk aan de slag om een ander hotel te boeken. Gelukkig lukt dit vrij snel en kunnen we onze trip voort zetten. In eerste instantie is het even zoeken om op de juiste weg te komen maar als snel rijden we verder via de SH65 en SH80 verder over een prachtige slinger de slang weg. We zitten op een bepaald moment zo goed als tegen de Griekse grens aan geplakt. De tijd gaat snel voorbij, je verkijkt je toch op hoe lang je over bepaalde stukken doet. Je denkt het is maar 50 km, maar dat kan al snel langer dan een uur duren. Bij Banjat e Benjes bezoeken we thermale baden en Ottomaanse brug. We moeten hiervoor een stukje van de doorgaande weg. Als we er bijna zien we dat het aardig druk is en dat vele auto's langs de weg geparkeerd staan. Wij rijden nog een stukje door en vinden gelukkig nog een plekje om te parkeren.  Het is een komen en gaan van auto's die nauwelijks elkaar kunnen passeren. Als we naar de baden lopen, begrijpen we wat er aan de hand is. Voor de grote parkeerplaats waar nog voldoende plaatsen zijn, liggen enorme plassen water.  Men durft hier niet doorheen te rijden en rijdt dan terug. Wat flinke constipatie oplevert. Vele mensen maken gebruik van de thermale baden, wij willen hier enkel een kijkje nemen, wat foto's nemen en weer onze rit vervolgen. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken...je hoeft er geen entree voor te betalen, is nu ook niet echt zo nodig. Het terrein ligt er wat slordig bij en dan zeg ik het nog netjes...een beetje meer structuur en toezicht zou geen kwaad kunnen. We besluiten onze rit verder door te rijden naar onze eindbestemming in Gjirokastër. Het is inmiddels al 14:30 met nog ruim een uur te rijden,  hopen we tegen 16:00 daar onze koffers te kunnen parkeren in een net gereserveerd hotel, Gjirokastër Hotel. Lang leve booking.com. Deze doorgaande weg die we rijden is de moeite waard. Regelmatig smal en ook hier rijden we zo nu en dan mensen en obstakels voorbij waarvan wij denken of het wel zo veilig is. Zelfs een wandelaar met een invalide persoon in rolstoel loopt op deze weg waar men met 80 km/pu voorbij raast...hoe dan?? Bij het benaderen van Gjirokaster parkeren we de auto nog even om goed te kijken hoe we precies moeten rijden. Navigatie aan en op hoop van zegen! Dit plaatsje heeft enorme stijle straten en wij moeten bovenin het oude gedeelte zijn, waar het stijl en smal manoeuvreren is. We beginnen goed, maar op een bepaald moment kunnen we niet verder....en nu? Omkeren maar (wat gelukkig kon) en maar via andere straten verfer proberen te komen. Ik weet niet precies hoe, maar het is ons gelukt! We waren vlakbij en konden zo naar het hotel rijden....het heeft wat tijd gekost, maar blij dat we er uiteindelijk zijn! Een lieve man staat ons al op te wachten en wijst ons de parkeerplaats vlak voor het hotel. We moeten flink wat trappen bedwingen om bij onze kamer te komen. Deze ziet er ook mooi en netjes uit. Prachtig gesitueerd, vlakbij het oude kasteel, waar we morgen een bezoekje aan brengen. We besluiten direct wat rond te wandelen, een terrasje te pakken en later wat te eten. Dit plaatsje zou je kunnen herkennen van "wie is de mol" waar ze de opdracht kregen om de straten zoveel mogelijk vol te leggen met kleedjes die ze bij de plaatselijke winkeliers moesten halen. Het is een prachtig eeuwenoude stad, ook weer onmogelijke bestrating, maar o zo sfeervol! Stijlen straten met aan weerskanten vele barretjes,  restaurants, terrassen,  winkeltjes. Een hel beklimming om alles te bewonderen.  Bij één van de piepkleine restaurants hebben wij gegeten. De eigenaar van Gjoça Tradicional deed zijn uiterste best om het ons naar de zin te maken. Gaf uitleg over de kaart, en gaf de plaatselijke specialiteiten aan. Het smaakte ons goed en hij gaf ons als afsluiter nog een lekkernij als toetje en een shot Albanese raki. Natuurlijk mag dan een foto niet ontbreken! Wederom een zeer geslaagde dag waar we met volle teugen van hebben genoten! Op naar de volgende!

Natën e mirë!