Wat een trail!

Mirmengjesi,

Vandaag wordt het een thuiswedstrijd. We gaan hier in de buurt een intensieve trail doen. Voordat het zover is, maken we gebruik van het ontbijt. We zijn op tijd wakker en zitten rond 07:30 aan een tafeltje. Deze keer geen gebakken eitje of omelet, maar twee gekookte eieren, een worstje, brood dat wat oud aanvoelt, wat jam en de gebruikelijke soort van oliebolletjes. Voldoende om de ochtend mee te beginnen. Hierna pakken we onze rugtassen en verzamelen de nodige spullen en etenswaar. Belangrijkste, voldoende water en drinken! De tassen wegen aardig door. We rijden een klein stukje met de auto naar het begin van waar we de wandeling aanvangen. Het is 08:30, nog wat frisjes, maar het zonnetje schijnt al volop hoog op de bergtoppen. We treffen het wederom met het weer. De wandeling begint bij een onverharde weg voornamelijk kiezels, die met wat haarspeldbochten omhoog loopt. Deze lopen we de eerste kilometers mee op. Dan verlaten we de weg en duiken de bossen in. We volgen het pad verder dat bijna alleen maar een stijgende lijn bevat. Niet een klein beetje, maar heftig. Om iedere bocht hopen we op een vlakker stuk, maar het gaat alleen maar omhoog. Regelmatig maakt het pad ook haarspeldbochten om het stijgen behapbaar te houden. We moeten dan ook regelmatig even een korte rustpauze houden om onze ruggen te rekken van de te zware ruggenzakken en om bij te komen. De eerste vijf kilometers doen we eigenlijk nog best snel, we zijn hier iets meer dan een uur mee bezig. In de verte horen we de koeienbellen te keer gaan. En als we de grens van de bomen hebben verlaten, komen we op een een open gedeelte vooral weidevelden. Hier zien we ook de koeien staan grazen en prachtige uitzichten op de kolossale gebergtes om ons heen. Het doet ons aan de Alpenweiden denken. We zien nu ook hoe hoog we eigenlijk al zitten. Ver beneden ons zien we het dorp als klein puntje liggen. Tijdens één van de rustpauzes zien we iemand te ezel onze kant op komen. We wachten er even op om foto's te maken. Verder zijn we zo goed als alleen. Buiten een jong koppel dat ons als een sneltrein inhaalt. Wat heerlijk is dat toch als je zo soepeltjes een berg op kunt lopen. Wij doen het op een rustiger tempo, maar we doen het wel! We zetten onze wandeling omhoog voort. Af en toe is het goed kijken waar we nu precies naar toe moeten lopen. Zo komen we steeds dichterbij het minder begroeide gedeelte van de bergen, wat ook steeds steiler wordt. Bij een soort van berghuisje zien we de ezel grazen die ons een tijdje ervoor heeft ingehaald. De jongeman laat hem even rusten en doet dat zelf ook. Waarschijnlijk met iets te drinken, dat je bij dit huis/kafee kan kopen. We zijn ondertussen al weer wat kilometers gevorderd, maar ook de tijd tikt snel door. We zijn inmiddels al een uur of vier aan de wandel. Ons doel van vandaag is om de Maja e Rosit, ofwel de Rosni peak te bereiken dan wel de grens met Montenegro te kunnen oversteken. Naarmate we hoger komen, wordt het steeds zwaarder en steiler. We hebben inmiddels al zo'n tien kilometer geklommen dus de vermoeidheid gaat ook parten spelen. We geven onszelf tot ongeveer 14:00 de tijd om te proberen ons doel of één van onze doelen te bereiken. Als we na wederom een uurtje gewandeld te hebben op de GPS kijken hoe ver we nog moeten lopen, besluiten we toch maar aan de terugweg te beginnen. Het is toch nog te ver om dit binnen afzienbare tijd voor elkaar te krijgen. Het is niet gelukt om ons doel te halen. Teleurgesteld? Nee hoor, helemaal niet! Meer realistisch. We hebben nog een hele weg terug te gaan, die een paar uur in beslag gaat nemen. Bovenal de wandeling is prachtig met geweldige uitzichten! Rond 14:30 beginnen we aan de afdaling, die misschien qua conditie iets minder heftig is. Het blijft opletten geblazen met de stevige afdalingen over de losliggende kiezels. Blij dat we onze hike stokken mee hebben genomen. Verderop zitten vier jongedames op een rots heerlijk te genieten van het zonnetje. Ze blijken uit Antwerpen te komen en vragen ons wat foto's te maken en een leuk gesprek volgt. Mooi moment om even onze rust te pakken. We pakken de afdaling weer op en zijn hier dan toch bijna 2,5 uur zoet mee! Ook dit was een pittige afdaling en vooral de laatste kilometers terug naar de auto zijn zwaar. We zijn blij als we tegen 17:15 de auto van het slot halen en kunnen gaan zitten en dat we op tijd aan de terugweg zijn begonnen. We hebben de afgelopen jaren al heel wat trails gelopen, deze behoort zeker bij één van de heftigste, maar ook bijzonder mooi! Deze gaan we niet snel vergeten! We hebben in totaal 19,5 km gelopen, er bijna 9 uur inclusief rustpauzes overgedaan met hoogteverschil van 1000 meter. Dat hebben we toch maar weer gedaan! We pakken een lekkere verfrissende douche bij thuiskomst en genieten van een lekkere pasta in het restaurant. Het kan bijna niet anders dan dat we als roosjes slapen vannacht...

Natën e mirë!