Met de ferry mee, weer eens wat anders

Mirmengjesi, 

Net voor de wekker gaat, zijn we al wakker. De eerste keer deze reis dat ik de wekker heb gezet. Het is eigenlijk nog niet nodig geweest om op tijd uit de veren te moeten. Vandaag dan wel omdat we op tijd bij de ferry willen staan. Maar eerst lopen we naar de overkant van de straat voor een ontbijtje. We worden wederom aan ons tafeltje bediend met wat brood en twee gebakken eitjes, koffie en thee kunnen we bijbestellen. Ik neem nog een oliebolletje na en dan halen we onze koffers en laden deze in de auto. Ruimschoots op tijd rijden we in nog geen tien minuten naar de plek waar de ferry aangemeerd ligt. Direct na het uitrijden van een korte tunnel worden we opgevangen. We laten onze reservering zien en de de auto mag in zijn achteruit de boot op gemanoeuvreerd worden. Dit laten we over aan een medewerker van deze ferrydienst die de auto in zijn achteruit tussendoor twee campers rijdt en netjes achterop de ferry parkeert. De volgende auto kan er voor. Er zit nog geen vijf centimeter tussen de auto's in. Dit doen ze vaker. Ondertussen wordt het op de kleine kade steeds drukker en wordt de chaos groter. Wij zijn dus erg blij dat we er op tijd bij zijn. We zijn inmiddels naar de bovenste verdieping van de boot gegaan en komen in contact met een Belgisch echtpaar uit Oostende. Hij is net met pensioen gegaan en dat vieren ze met een reis door Montenegro, Albanië en Noord Macedonië. Terwijl we nog moeten wachten op vertrek van de ferry hebben we leuke gesprekken met ze over onze beiden ervaringen van onze reizen tot nu toe. Is het in begin van de afvaart nog wat frisjes aan boord, later wordt het steeds aangenamer als de zon hoger boven de bergen uit komt. Deze ferry tocht wordt door diverse gidsen en op internet aanbevolen om te doen omdat je door een soort van sprookjeslandschap vaart. Zijn de bergen eerst nog relatief laag en staan de bergwanden van de canyons die we passeren nog vrij ver weg, komen de steile wanden steeds dichterbij. Diverse tinten groen tegen de wanden en blauw in het water maken het plaatje compleet. We moeten er helaas wel een kanttekening bij maken, op sommige stukken in het water ligt het overvol met voornamelijk plastic afval. Voornamelijk flesjes in diverse vormen en maten drijven door het water. Het is triest om te zien en we horen ook diverse mensen hun afschuw hierover uitspreken. Hier kan Boyan Slat ook nog wel zijn gangetje gaan, met zijn uitvinding tegen de plastic soep. Dit probleem is trouwens niet alleen hier op het water, maar eigenlijk overal in het land. Overal waar we komen, zien we afval liggen. In de dorpen, langs de wegen en waar we uitstappen om een mooie foto van het uitzicht te maken, zien we langs de randen enorme hoeveelheden afval liggen. Hier kunnen ze de komende jaren nog flink mee aan de vuilnisbak. We verplaatsen ons tijdens de vaartocht naar diverse plekken op de boot. Vooraan blijkt het wel erg fijn en mooi. En wie zien we daar dan ineens vrolijk kwispelen? De hond die ons gister vergezelde tijdens de wandeling over de brug. Een blonde labrador, ontzettend lief en aanhalig. Hij vindt het duidelijk heel gezellig bij de mensen. Deze verder prachtige vaartocht eindigt na twee en half uur bij Fierzë. Hier rijden we de ferry af en vervolgen onze rit via de SH22. We stoppen onderweg op deze rustige en mooie weg om wat mooie uitzichten en een oude Moskee waarvan de toren van hout is gemaakt, te bekijken. Van een afstand kunnen wij het niet goed zien of dit daadwerkelijk nog steeds zo is. Precies tegen inchecktijd rond 13:00 arriveren we bij ons Guesthouse Oda N'Bjeshke in Valbonë. Het ziet er nog wat stilletjes uit. Maar na enig geluid te maken, komt er een dame tevoorschijn. Ze probeert ons zo goed mogelijk te helpen en met tussenkomst van iemand via de telefoon, die wel Engels spreekt, te spreken, worden we naar onze kamer gebracht. Deze ziet er keurig netjes en gezellig uit. Heel het huis, restaurantgedeelte en tuin zien er mooi en netjes uit, nog vrij nieuw of misschien recent opgeknapt. We zetten onze spullen op de kamer, en vertrekken daarna met de auto naar een parkeerplaats in de buurt om vanaf daar een wandeling te gaan maken. Het plaatsje Valbonë is net als Theth een schitterend hooggebergtedorp, met enkele tientallen stenen huizen verspreid over een door gras en bomen gedomineerd dal, omzoomd met steile rotsen. Helaas, misschien niet voor de mensen hier, wordt hier flink aan de weg getimmerd en herrijzen hier grote hoge hotels. Hierdoor raakt dit dorp de romantiek en kleinschaligheid wat kwijt. We parkeren de auto en beginnen aan onze wandeling richting Valbonës waterval. We wandelen over grote oppervlaktes met grind en kiezelstenen waardoor een autospoor is ontstaan. Dit spoor volgen we enige kilometers. Zo nu en dan komen we wandelaars tegen die een hike aan het lopen zijn vanuit Theth, dat hier niet heel ver vandaan ligt. We proberen via Google maps onze route verder te lopen, maar ondervinden wat probleempjes waardoor we uiteindelijk niet op de juiste weg zitten om bij de waterval te komen. We zijn inmiddels een ruim uur verder, terwijl we hebben gelezen dat het ongeveer een wandeling van 40 minuten moet zijn. Omdat we ook nog zeker een uur terug moeten wandelen, besluiten we om terug te lopen en dus helaas de waterval niet hebben gezien. We zijn goed bezig geweest, hebben onderweg nog wilde paarden gezien, het is wat het is. Soms kan het ook wel eens niet gaan zoals je verwacht. Bij terugkomst bij ons Guesthouse genieten we nog van het mooie weer en van een drankje. Verder houden we ons gemak, eten wat in het restaurant en laden ons op voor morgen. Weer een mooie dag bijgeschreven!

Fle mirë!