Kedeng Kedeng

Kellogg, 4 september 07:30 - 16° sunny, partly cloudy 

Hawdy Y'all,

Na een lekkere nacht slapen, ondanks de Interstate in de achtertuin, beginnen we met een ontbijtje bij Sam's Restaurant. De serveerster is al hard aan het werk met opnemen van de bestellingen. Een kwartiertje later hebben wij onze bestelling voor onze neus staan. Het is weer ruim voldoende en heerlijk! Ontbijtjes maken kunnen ze wel in Amerika. Via de Interstate 90 east rijden we in een half uurtje naar de Lookout Pass, wat in de winter een ski oord/centrum is, om ons te melden voor een gedane reservering door Dick. Op een stukje van pak hem beet 500 meter rijden we een paar keer de grenzen van Idaho en Montana over en weer en steeds geeft de klok in de auto een uur vroeger of later aan. Maar we zitten uiteindelijk in de staat Montana met 8 uur tijdsverschil met Nederland.  Vandaag staat een fietstocht, the Hiawatha trail, op het programma. Dit werd een van de meest schilderachtige stukken spoorlijn in het land genoemd. Toen Milwaukee Railroad in bedrijf was, reden de treinen door 11 tunnels en over 9 hoge bruggen en besloegen een route van 46 miles die de ruige Bitterroot Mountains tussen Idaho en Montana doorkruiste. We gaan vandaag een stukje van die spoorlijn volgen. We rijden eerst verder door naar de east portal,ongeveer 5 miles, om de fietsen, helmen, verlichting en instructies te ontvangen. De route van de fietstocht is 15 miles lang met 9 grote, donkere treintunnels en enkele hoge bruggen. De fietsen/mountainbikes die we ontvangen zouden bij ons nog niet gejat willen worden,op z'n zachts gezegd. Totaal niet onderhouden. Die van Dick is natuurlijk, zoals heel vaak, veel te laag. We krijgen ook geen instructie mee wat te doen bij pech. Op hoop van zegen dan maar. De rit begint door de 1,660 miles lange St. Paul Pass tunnel, ook bekend als de Taft tunnel. Je voelt de koelte eruit komen. Eenmaal binnen is het rond de 6° en pikdonker. Gelukkig doen de fietslampen het goed. Hoe verder we de tunnel inrijden, des te vochtiger het wordt en druppelt het water op het pad. De modder spat wat omhoog aan de achterkant bij de fiets. Mooie bijkomstigheid is dat de route van de voormalige trainroad voornamelijk bergafwaarts gaat. Als we de Taftunnel uitrijden is het zalig om opgewarmd te worden door de zon. We fietsen de route verder over een mooi grindpad waar af en toe infoborden opgesteld zijn. Zo fietsen we verder door kortere tunnels en over mooie hoge bruggen. Het is weer genieten! Later bemerk ik dat in de achterband van de fiets van Dick wel erg weinig lucht zit. We proberen hem nog op te pompen met een pompje van een jongeman. Maar dat maakt het er alleen maar slechter op. Er gaat meer lucht uit, dan er in komt. We roeien met de riemen die we hebben. Net een paar honderd meter voor het eindpunt is de band echt helemaal leeg. Het laatste stukje wordt het lopen. Bij het eindpunt worden de fietsen in een grote aanhanger geplaatst en kunnen we met een volle schoolbus beginnen aan een uitdagende rit over een smalle bergweg. De chauffeur heeft het vaker gedaan, we krijgen te maken met een tegen ligger, help! Een grote Amerikaanse bak met caravan erachter. Hoe is het mogelijk dat we elkaar toch kunnen passeren! Het loopt goed af. We worden afgezet aan het begin van de Taftunnel, die we terug door fietsen. Dick heeft voor dit laatste stukje een andere fiets meegekregen. We leveren onze fietsen en helmen weer in en zijn om 14:45 terug bij de auto. Ondanks de pech was het mooi en bijzonder! We maken ons op voor een rit van ongeveer twee en half uur naar Kalispell. We schuiven weer een stukje oostwaarts op. De temperatuur is opgelopen naar 27° als we ons rond 17:30 melden bij de receptie voor een overnachting bij Aero Inn. Het is weer een dag als geen andere geworden en we hebben ervan genoten!

More to come!