Navegar a Bahía Drake

Buen día, 

Normale tijd, 06:30 uur starten we op. Zoals al eerder geschreven, gaan we vandaag op doorreis. En dat is weer een bijzondere! We pakken wederom apart een koffertje/backpack om vanaf ons eindpunt met de auto verder door te gaan met een boot. Alles is wederom van te voren goed uitgezocht en gereserveerd door Dick.  Maar eerst ons laatste ontbijt bij Philippe en zijn medewerkers/familie. We krijgen getoast brood met ham en twee gebakken eitjes, vers fruit en koffie. Hierna pakken we onze koffers verder in en zorgen dat we vertrekkens klaar zijn. Rond 08:15 uur nemen we afscheid van iedereen. We hebben het hier goed gehad! We zijn de straat nog niet uit of we zien een koppeltje staan kijken bij een boom. We stoppen. Ze vertellen er iedere dag langs te lopen en dan toekans te zien, zo ook nu. We zien zeker drie toekans zitten. Natuurlijk maken we onderwijl een praatje met de Canadezen. Aardige mensen die al vaker hier geweest zijn en dat bevalt ze prima. We rijden vervolgens verder op de CR34. Deze mooie weg door het heuvelachtige landschap vol met prachtige natuur. Na anderhalf uur komen we aan in het plaatsje Sierpe. Hier gaan we aan boord van een boot die ons naar Drake Bay zal brengen. Bij aankomst vermelden we een naam en weet men precies wie er gereserveerd heeft. Onze auto parkeren we op een eigen klein parkeerterrein. Het is passen en meten, maar met hulp van een jongeman gaat het goed. We kunnen amper uit de auto komen, zo dicht staan we op de auto's die naast ons staan. En dan blijkt dat de laadklep niet open gaat en moet Dick tot twee maal toe opnieuw de auto in om deze wat naar voren te rijden. Het is een beetje chaotisch. En als klap op de vuurpijl kom ik ook nog tot de ontdekking dat ik de sleutel van de kamer van Casa Aba in mijn zak heb zitten! Totaal vergeten! We hebben nog drie kwartier voordat de boot vertrekt. We kunnen weinig anders doen dan Philippe een bericht te sturen of te bellen. We bestellen wat te drinken, ondertussen verstuur ik een mail naar Philippe met bovenal duizend maal excuses. Of we de sleutel maandag terug kunnen brengen, dan zijn we nog een nachtje in de buurt, toevalligerwijs. Hopelijk levert het verder geen problemen op bij hem. De boottocht gaat een stuk sneller dan die naar Tortuguero. We zitten met 4 vooraan op een bankje, vol in de zon. Ik kan amper boven de voorboeg uit kijken. En wanneer de stuurman plank gas geeft komt de voorkant nog wat verder omhoog. Voordeel is dat ik de volle wind zo ontwijk. We zoeven over het water en scheuren de bochten om. Dat gaat rap, we moeten ook een aardig eind overbruggen. We gaan (langzaam) nog door een stukje prachtige mangrove om daarna weer plankgas richting open zee te gaan. Daar beukt de boot over de golven op het water. Na een klein uurtje varen zien we Drake Bay tevoorschijn komen. Drake Bay is in tegenstelling tot Tortuguero wel per auto te bereiken. Dick heeft ervoor gekozen net als vele anderen om dit per boot te doen. Er wordt gewaarschuwd dat je natte voeten gaat krijgen en wie dat wil kan sokken en schoenen beter uitdoen. De boot wordt net voor het strand stil gelegd, zodat de passagiers vanuit de boot een stukje door het water moeten om aan land te komen. Aan wal staat Dylan van ons geboekte hotel al op ons te wachten. Samen met een ander gezin van vier personen worden we in een pick-up auto naar boven gebracht, waar het hotel is, Jacamar hotel. Wij gaan in de laadbak vanwege plaats tekort. Een hele rompslomp van administratie, hotel/ontbijt en excursies betalen wordt afgewikkeld waarna we de sleutel van de kamer krijgen. Een nette grote kamer met overdekt terras en mooi uitzicht. Hier komen we eerst even bij van alles en check ik mijn mail. Philippe heeft geantwoord. En gelukkig pakt hij het goed op en vindt het geen probleem als we de sleutel maandag komen brengen. Zo schrijft hij...een mooi bijkomstigheid om elkaar nog eens te zien! Gelukkig! Iets na 14:00 uur beginnen we aan de Drake trail. Vanaf ons hotel dalen we af richting het strand waar we zijn aangekomen. Het pad gaat langs het strand richting de bosrand en natuur wat omhoog. Bij wat bomen zien we twee prachtig gekleurde ara's genaamd, Scarlet Macaw. Wat zijn ze geweldig mooi, die kleuren! Ze maken ook een hoop kabaal met zijn twee. Net als bij de toekan, kan je foto's blijven maken, zo gaaf! Maar ja, we moeten een keer door. We wandelen langs mooi gelegen hotels en restaurants die in een wat rustiger en verderaf gelegen gebied staan. We lopen over kleine hangbruggen en komen zo in het woud terecht. Het is een leuke en afwisselende wandeling. Opeens schrikt Dick zich een hoedje. Net voor zijn voeten slingert een slang langs hem heen, de struiken in. We zien hem snel in een plant omhoog glijden. Het is een vine snake, die hebben we al eerder gezien. Nadat we langs wat bordjes zijn gewandeld, bepalen we dat we tot playa Cocalito gaan en dan terug keren. De wandeling blijft mooi. Om bij de playa te komen, moeten we wat trappen naar beneden lopen. We komen uiteindelijk bij een leuk strandje uit waar enkele mensen aan het zonnen zijn. Het ziet er rustig en vredig uit. Je hoort de golven van de zee op de achtergrond aanspoelen. We hebben geen zwemspullen meegenomen,  we houden het bij kijken en genieten. Hoewel onze temperatuur aardig aan het oplopen is. Op de terugweg, voordat we een hangbrug over willen lopen, ziet Dick in zijn ooghoek wat bewegen. Wat ruist er door het struikgewas? Het is een...miereneter! Hij is moeilijk te zien, klimt een klein stukje een plant omhoog om daarna verder door de struiken te snuffelen. Wij slaan rechts af om bij een café/bar/restaurant  bij het strand een lekker koud biertje te drinken, dat hebben we wel verdiend! We hebben er 9 kilometer opzitten. Het loopt ondertussen ook al tegen etenstijd. Daarom wandelen we verder richting ons hotel en gaan onderweg eten bij een restaurant dat Dylan ons heeft aanbevolen, Mar Y Bosque. Niet heel bijzonder, maar het smaakt best. Eenmaal terug op de kamer pakken we eerst een lekkere douche. Het was weer een veelbewogen en prachtige dag, veel gezien!

Buenas noches, pura vida!