De Cerro de la Muerte

Buen día, 

Hallo....hier zijn we weer...Voor wie dacht dat we vandaag al vertrokken....jullie zijn nog niet van ons af!

Na een wat onrustige nacht voor met name Dick zijn we al heel vroeg wakker. Vroeg in de ochtend proberen we nog wat slaap te pakken, maar dat lukt niet echt. Tegen 06:00 uur starten we langzaam op om om 07:00 uur aan het ontbijt te beginnen. Alles staat als een klein buffet klaar gezet om zelf te kiezen. Buiten een dikke snee geroosterd brood met scrambled eggs, pak ik ook een schaaltje vers fruit met yoghurt en honing. Dat is lang geleden! Heerlijk! We pakken onze laatste spullen in en vertrekken om 08:15 uur. Het wordt onze laatste rit van deze vakantie, terug naar San Jose, Alajuela. Je kunt de wat saaie kustweg nemen om terug te rijden, maar Dick heeft ervoor gekozen om een andere, veel mooiere weg door de bergen te gaan rijden. Deze begint net buiten Dominical waar we de weg nemen die we ook hebben gereden om bij de Nauyaka Waterfall Nature Park te komen. Alleen rijden we nu de Ruta 243 verder door. Een prachtige weg die steeds hoger en hoger gaat. Tot we tussen de wolken rijden en zelfs erboven. De temperatuur is er ook naar. We beginnen in Dominical met 26 graden, het diepte punt in temperatuur daalt naar 9 graden. Brrr...en dat te denken dat het nog kouder is in Nederland. Wat zullen we moeten wennen..Onze eerste stop is bij Miriam's Quetzals. De navigatie geeft aan dat de rit ongeveer twee uur in beslag neemt. Dit kan uitlopen door allelei oorzaken, maar ook door wat er voor je rijdt. Alles rijdt over deze bochtige weg met flinke stijging. Dan heb je opeens een krakkemikkig oud vrachtwagentje voor je rijden die amper de stijging aan kan. En inhalen is vaak geen optie. Je ziet door de bochten en heuvels totaal niet wat er tegemoet komt. Je moet er soms aardig wat geduld voor opbrengen, wat niet erg is, wij hebben de tijd aan ons eigen. Geduld is niet voor iedereen weggelegd. De mede weggebruikers die vinden dat soms wat moeilijker. Rond 10:30 uur arriveren we bij een leuk klein restaurantje waar je vanaf een terrasje de natuur inkijkt. Ook hier wordt met fruit de kolibrie en vogels gelokt. Het blijft mooi en rustgevend om te zien. De Quetzal in de naam komt van een vogel en wordt beschouwd als de mooiste en meest kleurrijke vogel ter wereld, wat hij te danken heeft aan zijn felle kleuren en staartveren die tot wel een meter lang kunnen worden! Deze zou ik wel willen zien en fotograferen! En toevallig, hij komt voor in deze omgeving. Op hoop van zegen! Ik heb een plaatje van internet bijgevoegd, want je raad het al. Helaas niet mogen zien. Maar we zien wel weer andere mooie vogeltjes! 

Vervolgens rijden we een paar kilometer verder naar het Parque National Quetzales. Ook hier is de mooie vogel te spotten en natuurlijk nog veel meer dieren. Bij aankomst lijkt het een beetje vergane glorie. En die indruk houden we nadat we een korte trail door dit park hebben gelopen. Het pad door de met mos en bromelia's begroeide bomen is op zich netjes aangelegd maar op sommige plekken toe aan renovatie. Misschien is er op andere momenten van de dag of andere periodes in het jaar meer te beleven in dit park. Wij hebben niet veel kunnen ontdekken. Maar we zijn even actief geweest op deze, vooral reisdag. We rijden door op wat ook wel De Cerro de la Muerte wordt genoemd. Dit is het hoogste punt van de Inter-American Higwhay, Ruta 2. Het massief maakt deel uit van de Talamanca bergketen die zich uitstrekt van het oosten van Costa Rica tot het westen van Panama. De naam betekent ‘Berg des Doods’. Het hoogste punt van de huidige ruta 2 ligt op ongeveer 3345 meter. De naam komt van vroegere tijden, lang geleden. Toen betekende de oversteek van de bergen een reis van circa 4 dagen te voet of te paard. Vele slecht voorbereide reizigers bezweken aan de kou. De kou is één maar nu wordt het steeds mistiger en het begint te regenen. We moeten onze snelheid aanpassen omdat we weinig zicht hebben. Ondertussen zijn we ook op zoek naar een eettentje. Het is inmiddels tegen 13:00 uur. We beginnen wel hongerig te worden. Niet veel later zien we een restaurant langs de weg. Hier parkeren we de auto om een rust -en eetpauze in te lassen. De rijst met kip, als een soort van nasi, en daarbij frietjes en salade is veel te veel, maar het smaakt heerlijk! We kunnen er weer tegenaan. Met nog 40 kilometer te rijden komen we in lager gebied en laten we de wolken en mist achter ons. Daarvoor in de plek komen we in de drukte van de grotere plaatsen Cartago, San Pedro en uiteindelijk San José. Van te voren heeft Dick uitgedokterd waar we in de buurt van het hotel de auto kunnen voltanken. Tegen de avond wordt deze opgehaald door de verhuurder. Tegen 16:00 uur arriveren we bij het hotel waar we deze reis ook zijn begonnen, Dos Palmas bij Peter en Floor. Leuk om ze weer te zien en bij te kletsen over al onze belevenissen. We halen de auto helemaal leeg en ploffen dan met wat te drinken op het bankje dat voor onze kamer op het overdekte terras staat. Het laatste gedeelte was intensief en heel druk. Met behulp van de navigatie zijn we in één keer goed naar het hotel gereden. Lang leve Waze en Dick, die alle ritten deze drie weken heeft volbracht! We hebben er in totaal 2048 kilometer opzitten. Om 18:30 uur wordt de auto opgehaald door een medewerker van Amigo autoverhuur. We complimenteren de jongeman over de goede service, afleveren en ophalen van de auto. Zeker een aanrader voor wie deze kant op wilt komen. De combinatie van hotel en autohuur is top geregeld! Daarna lopen we naar een dichtbijzijnd restaurantje La Casona Rio2. Deze keer wordt het een pizza. Het duurt even. We bedenken zelfs dat ze door de pizzakoerier worden gebracht, omdat we geen actie en keuken zien.  Maar uiteindelijk komen er twee eigengemaakte ,heel warme pizza's voor onze neus. Wat een dag was het weer! Het einde van een prachtige vakantie in een geweldig land is bijna voorbij! Nog één nachtje slapen....

Buenas noches, pura vida!