Moeilijke wegen leiden ook naar Koman

Mirmengjesi, 

Het licht van het aanbreken van een nieuwe dag maakt ons al vroeg wakker. Er hangen gordijnen voor het raam, maar deze zijn meer ter decoratie dan om het licht tegen te houden. Wanneer ik mijn ogen open, zie ik een mooie groene weide met op de achtergrond de prachtige bergen. Dat is nog eens wakker worden! Wat dat betreft hebben we de laatste dagen geweldige uitzichten! Ik dommel nog even weg. Tegen 07:15  starten we toch langzaam op. Het is nog heel stilletjes is in het huis. Laten wij dan maar de eersten zijn. Ik ga het er toch op wagen om te douchen in de wat kleine badkamer, zonder de hele ruimte kletsnat te maken. Een grote uitdaging. Ik duik snel via de gang met sleutel in de hand de badkamer in. Het water is razend snel warm en het lukt me om het te beperken met het spatten. Ik kleed me snel aan in de slaapkamer, het is op de vroege morgen nog best frisjes. Het koelt hier in de avond en vroege morgen goed af. Maar het zonnetje begint al boven de bergen te komen, het belooft een mooie dag te worden. In een ruimte beneden is de dochter van de eigenaresse al in volle bedrijvigheid bezig met het ontbijt. Er zitten al diverse stelletjes aan een tafeltje te eten. Ze wijst ons een tafeltje en zet er een bordje met tomaat, komkommer, wat ham en kaas weg. Er volgt brood en een omelet, klaar gemaakt door moeders. Tevens krijgen we, zoals we al vaker hebben gehad, een soort van oliebolletjes. Met wat verse honing is dat best lekker. We horen de dames met regelmaat kissebissen, althans zo lijkt het af en toe. Het zal waarschijnlijk gewoon een gesprek tussen beiden zijn. Voordat we onze reis voortzetten willen we hier nog even het kerkje Kisha e Thetit, bezichtigen. Het is een kleine tien minuten wandelen. Het is heerlijk gezond weer en het zonnetje straalt ondertussen volop. Op de kiezelstenen weg worden af en toe ingehaald door de vele taxibusjes die hier af en aanrijden, naar overal waar men maar wezen wil. Het kerkje ligt er vredig en statig bij. Heel mooi op zichzelf staand, veel gras en een enkele boom om zich heen. Het is mooi zo in de vroege morgen! We wandelen rustig terug naar onze kamer waar moeder en dochter ondertussen begonnen zijn aan de schoonmaak van de kamers. We pakken onze spullen en nemen afscheid van deze ontzettend lieve vriendelijke dames. We hebben het nog even opgezocht wat de naam van deze plek nu eigenlijk betekent. En ik moet iets recht zetten bujtina is geen b&b, maar hostel. De naam is: Hostel Vriendschap. Deze naam doen ze zeker eer aan! Het is een mooie ervaring geworden. We beginnen aan onze rit terug naar Shkodër, zuidwaarts. Wederom dus de smalle bergweg. Het is nu wat drukker met tegemoetkomend verkeer en soms moet Dick flink op de rempedaal trappen om de tegenligger voorbij te laten gaan. Het gaat soms maar net goed. Sommigen rijden echt alsof ze het leven beu zijn. Op een gegeven moment hebben we een tactiek ontdekt door achter onze voorganger te gaan rijden. Dit gaat ons best goed af. We zijn dan ook blij dat we de eerste 30 kilometer achter de rug hebben. We rijden verder naar het Rozafa Castle van Shkodër. We parkeren bij een eigenaar van wat parkeerruimte onderaan de weg naar boven. We betalen hem twee euro en wandelen de steile weg naar boven. De overblijfselen van wat ooit een kasteel is geweest bevat een grote oppervlakte. Door zijn ligging aan het meer van Shkodër, omgeven door de rivieren Bunë en Drin en vlak bij een van Albaniës belangrijkste steden, was het kasteel al in de oudheid strategisch belangrijk. Het is er mooi, en natuurlijk van bovenaf heeft het prachtige uitzichten! We wandelen er rond en klimmen overal op waar het maar kan om te kijken of we nog iets mooiers zien. We pakken hier ook even een rustig moment op een terrasje waarbij ik een ijsje eet en Dick van een cappuccino geniet. In de schaduw is het heerlijk vertoeven. De temperatuur is inmiddels naar 25 graden opgelopen. We vinden het tijd worden om de auto op te gaan zoeken. Er staat ons nog een rit te wachten naar eindbestemming in Koman. Een rit van 54 kilometer die volgens Google maps bijna twee uur gaat duren. Dat Google maps of andere route begeleiding heb je hier ook wel nodig. Je kunt alles nog zo goed uitzoeken, maar vaak blijkt het toch weer anders te zijn of nog niet bekend op streetview. Tevens wordt er weinig aangegeven op de lokale wegen. Dus bijna iedere rit gebruiken wij de navigatie erbij om de juiste weg te vinden. Deze keer gaan we in oostelijke richting via de SH25. Een doorgaande weg die net als alle andere geasfalteerde wegen begint. De nodige rotondes, rijdend door kleine dorpjes waar we in Vau i Dejës even stoppen om wat te eten. Voorbij dit plaatsje begint langzaam de weg te stijgen. We stoppen bij een uitkijkpunt over het Komani lake. Het begin van de route langs de rivier de Drin. Deze kronkelt zich een weg door dit grote gebied. De weg vormt zich langs de bergen. Regelmatig stoppen we om even te kijken naar het uitzicht of dieren die we voorbij zien komen. Het is heel rustig zodat we ons eigen tempo kunnen rijden. Onderweg stoppen we nog bij een klein winkeltje om honing te kopen. De weg blijft redelijk qua breedte zodat auto's elkaar goed kunnen passeren. Wel wisselen goed en slecht wegdek elkaar steeds vaker af naarmate de rit vordert. De laatste twintig kilometer is het echt bar en boos op deze weg. We kunnen vaak niet harder dan 5 a 10 km/u rijden. Het heeft ook wel weer wat en maakt de uitdaging des te groter. We arriveren tegen 16:15 bij ons verblijf voor komende nacht, bujtina " Kulla e Vjetër" of volgens vertaling "de oude toren". Weer een heel andere bujtina dan afgelopen nacht. De kamer ziet er heel eenvoudig uit, maar dan wel weer inclusief met badkamer. Vooral de sfeervolle tuin waar we lekker onder het houten dak en druivenranken kunnen vertoeven is fijn! Hier pakken we voor het eerst in dagen een biertje. De temperatuur is zalig buiten. We maken een kleine wandeling over de brug, verder stelt dit plaatsje niet veel voor. We hebben puur voor deze optie gekozen zodat we morgenochtend op tijd bij de boot zijn voor vertrek. Anders hadden we morgenochtend de lange rit hier naartoe nog moeten maken, met het risico de boot te missen. Dus het zekere voor het onzekere en op aanraden van vrienden, waarvoor onze grote dank! We besluiten bij de eigen bujtina te eten, lekker makkelijk. Zolang de temperatuur het toe laat blijven we lekker buiten zitten, daarna verdwijnen we naar onze kamer waar we de rest van de avond doorbrengen.

Mbrëmje e bukur!